Monday, July 31, 2006

در سوگ اکبر محمدی

کاش روزی که زنگ زدی و گفتی میخواهم اعتصاب غذا کنم.. سعی میکردم که مانعت شوم، چه که من با خبر بودم از بدن رنجور و جسم بیمارت.. گفتی احضارت کرده اند و گفته اند که اگر اعتصاب بکنی می برنت انفرادی، گفته بودند که در این اوضاع منطقه خبر اعتصابت گم میشود که شد، گفته بودند رهایت میکنند تا بمیری که کردند، اما گفتی که برای آزادی ایستاده ای حتی به قیمت جانت و مسخره ات کرده بودند و تو ساکت بودی اکبر، مثل همیشه با آن چهره متینت
چه بیدار باش بدی داشتم امروز، ساعت 8:30 صبح بود، صدای زنگ تلفن مثل کلاغهایی که بی وقت قارقارمیکنند نوید بدی را میداد، همه میدانند که این ساعت صبح ما خوابیم، موبایلم را جواب نداده ام به خانه زنگ زده اند.. حتما خبری شده
صدای مادرم بریده بریده است.. جرات ندارم از روی تخت بلند شوم.. در باز میشود و مادرهراسان به داخل میآید ، گوشی تلفن را دستم میدهد، چشمانش مرا میترساند، چی شده؟
"صدایی از پشت خط میگوید "اکبر دیشب مرد
و بعد بینا داراب زند که از زندان زنگ میزند و جزئیات را میگوید، صدایش بغض آلود و گریان است و چند دقیقه ای یکبار ساکت میشود ، میفهمم که دارد اشک میریزد و نمیخواهد صدای گریستنش را بشنوم ، من اما ابایی ندارم از این که صورت اشک آلوده ام را به همه نشان دهم و صدایم را آنگاه که زار میزنم، اکبرم، اکبرمان از دست رفته است، را کسی بشنود.. بگذار همه بدانند که در دلم چه بلوایی است،
رنجنامه ات را که خواندی اکبر، مثل همیشه نوشتم و گفتم که منتشرش میکنیم، خداحافظی کردی و فردا صبح باز صدای آشنایت از درون زندان سوال میکرد که آیا منتشر شده یا نه؟ چه خبرگزاریهایی پوشش داده اند،؟ آیا پس از 7 سال کسی اکبر محمدی را به یاد میاورد؟.. اعتراف میکنم که به دروغ نام بسیاری از سایتها را به زبان آوردم که هرگز خبر اعتصابت را درج نکرده بودند، نخواستم که ناراحتت کنم.. گفتم که با من در تماس باش، ما پشتت هستیم تا آخر، حتی اگر هیچ کس نباشد.
و دیگر نتوانستی تماسی بگیری اکبر، همبندانت هر روز از زندان خبر میدادند که توان حرکت نداری، که روی تخت در اتاق کوچکت در زندان خوابیده ای و هر کس زنگ میزد میگفت که حالت خیلی بد است... که از پا افتاده ای... و دلم میگرفت و خبری تنظیم میکردیم، اما این بیرون در میان انسانهایی که تو برایشان رنج 7 سال زندان را تحمل کرده بودی ، کسی پیگیر وضعت نبود.. چرا نگویم که حتی از درج خبر اعتصابت نیز خودداری میشد .. شاید دیگر خبرش تکراری شده بود.. اما برای کدام یک از آنان مهم بود که امروز یک اکبر دیگر در زندان دارد از گرسنگی میمیرد و ادعایی هم ندارد.. نه برنده جایزه صلح پشت سرت بود، نه کانونی با عنوان حقوق بشر، تنها حامیانت همین جمعهای دانشجویی کوچک بود که بیشتر از حد توانشان تلاش میکردند اما دنیا فقط جایزه صلح را میشناخت.. چقدر تفاوت است بین اکبرها
از صبح تابحال حتی یک لحظه هم چشمانم خشک نشد ، در رنجنامه ات گفته بودی که " اکنون که مسئولین مرگ با ذلت را برای من تدارک دیده اند ُ تصمیم دارم زیر بار ظلم و ذلت نروم و اگر قرار است در شرایط اسارت بمیرم ُ نوع مرگ خود و شرایط آن را خود تعیین کنم." اما اعتراف میکنم که باور نداشتم این چنین به آغوش مرگ بروی
گوشی تلفن را که قطع کردم، همه اهل خانه بیدار شده بودند.. پدرم در حالی که اشکهایش را پاک میکرد پشت سرم، مادرم همچنان بهت زده، گمان کنم به مادرت فکر میکرد اکبر...
من هم مثل دیوانه ها پشت میز کامپیوتر نشسته بودم و زل زده بودم به صفحه مانیتور خاموش، چرا بین اینهمه آدم من انتخاب شده ام برای اینکه خبر رفتنت را به دیگران بدهم، چقدر بد اقبالم من.. چرا فکر میکنند تحملم از همه بیشتر است.. ؟
با پشت دست اشکهایم را پاک میکنم.. دستانم میلرزد، خبر را تایپ میکنم، مغزم فرمان نمیدهد که چه بنویسم، چشمانم "تار است، این اشکهای لعنتی مجال نمیدهند که ببینم چه نوشته ام.." اکبر محمدی درگذشت
من همچنان مبهوت، همچنان مات.. اختیار دستهایم را ندارم، طبق یک عادت خبر را تایپ کرده و میفرستم
صدای زنگهای تلفن پشت سر هم ، همه می پرسند راست است، خبر موثق است؟
این اولین باری است که دلم میخواهد یک نفر پیدا شود و خبرم را تکذیب کند، اما در ساعتهای دیگر، پی در پی تاییدیه ها میرسد.. از سلیمانی تا کریمی راد.. همه میگویند اکبر دیشت درگذشت..
یاد روزهایی که در بیمارستان بودی افتادم اکبر، با بچه ها آمدیم ملاقاتت.. خسته ات کردیم بس که هر روز پیشت آمدیم و با آن درد غیر قابل وصفت بلند میشدی و به زحمت روی تخت می نشستی، چند دقیقه ای که میگذشت میگفتی که خیلی درد داری و دراز میکشیدی.. چقدر بالای سرت خندیدیم و جک گفتیم
هانیه برایت شعری نوشته بود، وقتی خواند، بغض گلویت را گرفته بود، بی ادعا بودی، و انتظار نداشتی کسی برایت شعری بسراید
آن روزها باورمان نمیشد که روزی تو در اعتصاب غذا از میانمان بروی...
و فردا تشییع جنازه ات است اکبر، باورت میشود.. تشییع جنازه تو..
من که هنوز امیدورام یک نفر من را از این خواب لعنتی بیدار کند و ببینم که ساعت 9 صبح است، وسایلم را بردارم و بروم باشگاه.. اما نمیدانم، چرا کسی بیدارم.. نمیکند..
چرا امروز حتی مادرم هم فراموش کرده که من خواب مانده ام.. شاید او هم امروز خواب مانده باشد...
حالا همه جا خبرت هست، مثل همیشه مردم مرده پرست ما به مدح و ثنایت میپردازند، که چقدر خوب بودی چقدر متین بودی.. چقدر با گذشت بودی..
اما آیا واقعا آنان متاتنت را دیده بودند، آیا واقعا خوبی ات را درک کرده بودند؟
نمی دانی اکبر، از صبح دوستانت چه ها که نکرده اند، چقدر بی تابی ات را کردند.. سپیده زنگ زد و زار زار پشت تلفن با هم گریه کردیم.. اکرم را هیچ وقت اینطور ندیده بودم،حتی وقتی نزدیکترین کسش را از دست داده بود، برایت ضجه میزد که اکبرمان رفت و ما نشسته ایم و تماشا میکنیم و ....
نمیدانستم طبرزدی هم گریه میکند، اما امروز او هم گریه کرد.. همه گریه کردیم، چرا که میشناختیمت و با تو سالها زندگی کرده بودیم..
پس از هفت سال امشب اولین شب آرامش است اکبر، امشب را راحت بخواب...

18 Comments:

At 8:15 PM, July 31, 2006, Anonymous عطیه said...

چه می توان گفت ؟
از خود خجالت می کشم

http://fardayevatan.blogfa.com/post-39.aspx
یاد او باقی خواهد ماند بسان سعید سلطانپور و داریوش و پروانه فروهر وتمام آزادی خواهان این مرز وبوم
و چه زیبا دست لاشخورها را برای همه رو کرد
دیگر نمی توان شک کرد بر زالو صفتی این حکومت جبار

 
At 10:00 AM, August 01, 2006, Anonymous mobarez e koochak said...

anke midanad be nachar dam foroo mibandad....:((

 
At 10:32 AM, August 01, 2006, Blogger Parvaneh said...

شیوا جان

حجم اندوهت را می فهمم ...حجمی که در صبوری صورتت تکثیر شده این روزها

بگو چه کنم دستتانم از بی کفایتی خجولندو فریادم بر سر داد می زند ترسو

 
At 11:58 AM, August 01, 2006, Anonymous ایراندخت said...

با درود به تمام مبارزان راه آزادی و با درد به روان پاک مبارز از دست رفته اکبر محمدی.
این فاجعه را به تمام مردم وطن دوست و مبارز ایرانی تسلیت می گوییم.
جنبش آزادی ایرانیان - جنبش مستقل دانشجویی

 
At 11:59 AM, August 01, 2006, Anonymous irandokht said...

ایران هرگز نمی میرد
پاینده ایران

 
At 1:15 PM, August 01, 2006, Anonymous عباس رضایی said...

جنگی بینهایت نا بارابر در پیش است. قربانی های زیادی خواهیم داد. بزرگترین مشکل ما نابرابری جنگ نیست. بلکه این است که ماه روش جنگ کردن را بلد نیستیم. مرگ اکبر را به شما و تمام دوستان و خانواده اش تسلیت می
www.jawanx.blogsky.com
گویم

 
At 5:48 PM, August 01, 2006, Anonymous Kian said...

hadese nahib mizanad ke yaran kari bekonid! soogvariye ma hambandane in shahid ra nemirahanad, melat ra bidar nemikonad...
payame akbar be ma in ast ke gheflat karde im, ke faryadash ra be mardom naresandim...
man khejelem, va khejalat akbar ra zende nemikonad.
bayad kari bokonim!
mamnoon az shiva ke khabar ra chenin por ehsas inja gozasht.

 
At 6:41 PM, August 01, 2006, Anonymous Anonymous said...

salam
zendegieman booye dood darad

sar bezan
http://mehrpooyan.blogfa.com

 
At 11:57 PM, August 01, 2006, Anonymous khashayar said...

مرگ هماره می آید بی دعوت...او اما از مرگ گذشت. فراتری لایق ش کاش می بود.

هم دردی مرا هم بپذیرید گرچه نه چون شما.

 
At 3:54 PM, August 02, 2006, Anonymous پان ایرانیست said...

و خون هرگز نمی خسبد...

امروز " اکبر محمدی " قهرمان ماست

خون شهدای راه مبارزاتی ملت ايران خواهد جوشيد و قطعا بنيان کاخ استبداد را ويران خواهد کرد

ملت مظلوم و ستمديده ايران با دلی آکنده از اندوه و دردی جانکاه شهادت مبارز دلاور اکبر محمدی که پس از سال ها تحمل رنج گرانبار زندان در سلول های انفرادی حاکميت جبار و ستمگر و تحمل انواع شکنجه های غير انسانی در راه مبارزه با قانون شکنی های عوامل مسئولیت ناشناس به دنبال ۱۰ روز اعتصاب غذا برای اثبات مظلوميت شربت شهادت را به سر کشيد به آگاهی شما ملت مبارز ايران و همه آزادگان و مبارزان جهان بشری می رسانيم.

به راستی که اکبر محمدی به عنوان مبارزی صادق و راستين در اين دوره ازتاريخ مبارزات ملت ايران چونان آيتی روشن از جانبازی های بی شائبه فرزندان برومند ميهن جلوه و درخششی تام و تمام خواهد داشت و مسلما خون او به سان همه شهدای اين سرزمین اهورايی دامان همه ستمکاران زمان را خواهد گرفت و بنيان استبداد را ويران خواهد کرد.

حماسه مقاومتی که اکبر محمدی برای دفاع از آزادگی و استقرار حاکمیت ملی خلق نمود برگ زرين تازه ای است بر حديث دراز ايثار و فداکاری های يک ملت بزرگ که شهيد ديگری به تبار خونين عاشقان ايران و آزادی تقديم نموده است. اما حماسه اکبر محمدی سخت تلخ ولی افتخارآميز است چرا که در اوج مظلوميت و به دور از غوغا سالاری مدعيان حقوق بشر و فقط به اتکاء پاکی طينت و عشق به آزادی و وطن مقاومت دليرانه نمود و هرگز در مسير مبارزه به بيگانگان و حمايت های خاص آن ها نظر نداشت و اميد نبست. ما اين شهادت قهرمانانه را به بازماندگان دلاورش به ويژه پدر و مادر مبارز و بزرگوارش و کوشنده همراه و همرزم و چون او اسيرش آقای منوچهر محمدی و همه مبارزان راه ميهن و ملت بزرگوار ايران تسليت عرض نموده و به نام و راه قهرمانانه اکبر محمدی درود می فرستيم و حاکميت فرقه ای را مسئول اين خون به ناحق ريخته می دانيم.
پاینده ایران - حزب پان ایرانیست - نهم امرداد۱۳۸۵

 
At 11:50 PM, August 02, 2006, Anonymous صدیقه said...

ما ملت مرده پرست!
تسلیت می گم

 
At 2:41 AM, August 03, 2006, Blogger بهزاد مهرانی said...

سلام ،خواهرم شیوا.در مراسم ادوار برای اکبر چند بار خواستم جلو بیایم و به شما بگویم"شیوا جان به وجود هموطن شیرزنی چون شما افتخار می کنم اما نتوانستم.نمیدانم چرا؟خیلی غمگنینم ،از این همه بی پناهی دلم گرفته.هر وقت تصمیم میگیرم از این وطن مهاجرت کنم چیزی مرا به ماندن میخواند.و امروز خون اکبر است .اما چیز دیگری هم امروز اضافه شد.در کشوری که زنان جنس دومند و خود زنان هم باورشان شده - نه همه -امروز شیوا را دیدم که به چه شیوایی و شجاعت از فراق اکبر گفت.نه می مانم.آدرس وب لاگ من www.behzadmehrani.blogfa.com
اینبار اگر دیدمت خواهم گفت "خواهرم به تو می بالم.

 
At 7:51 PM, August 03, 2006, Anonymous احمد شیسی said...

باید کاری کرد. برای منوچهر. برای باطبی. زرافشان و همه. به وبلاگم بیا و امضا کن

 
At 8:04 PM, August 03, 2006, Anonymous اوکتای said...

درود بر نویسنده وبلگ آزادی زن

 
At 8:05 PM, August 03, 2006, Anonymous Oktai said...

weblogam update shod lotfaan bazdid konid : http://propellerhead-news.blogfa.com/

 
At 1:18 AM, August 05, 2006, Anonymous Anonymous said...

cheghadr harf zadan asoone ma faghat harf mizanim !!!

 
At 5:43 PM, August 11, 2006, Anonymous نقی said...

خفتگان
لم داده بر اورنگ خداوندی
مرگ را آلتی می سازند
تا برای دخترکان پستان بر نیامده
حرامزاده
را هجی کنند!!!!!!!!!

 
At 10:42 AM, August 21, 2006, Anonymous Anonymous said...

شيوا جان سلام. وقتي نوشته‌هايت را خواندم دلم خواست تو را با يك دوست ديگر كه دلش براي ايران و آزادي مي‌تپد آشنا كنم. به اين آدرس سر بزن:WWW.songsdaily.com

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home